Sebastian Orszulik

To intensywny i niepokojący thriller, który od pierwszych stron buduje napięcie i wciąga w mroczny świat zbrodni oraz ludzkich obsesji. Autor bardzo sprawnie kreuje atmosferę — jest duszno, surowo i momentami brutalnie, a poczucie zagrożenia towarzyszy czytelnikowi niemal na każdej stronie. Bohaterowie są wyraziści i niejednoznaczni, co tylko potęguje ciężar tej historii. To propozycja dla tych, którzy szukają mocnych, psychologicznych wrażeń i nie boją się zajrzeć w ciemniejsze rejony ludzkiej natury.

Jestem chyba najbardziej surowym krytykiem Sebastiana. Wiedziałam, że jego pierwsza książka powstaje, ale w procesie tworzenia nie miałam do niej dostępu. Jestem szczęśliwą posiadaczką pierwopisu. Bez żadnych wydawniczych poprawek, ze wszystkimi „literówkami” i błędami, które chcąc-niechcąc pojawiają się w trakcie pisania. Zaczynając czytać nastawiłam się właśnie na ich wyszukiwanie. Wiedziałam też, że mogę Sebastianowi otwarcie o nich mówić.
No i się zaczęło: ” a dlaczego to napisałeś w ten sposób??”, ” po co te wszystkie porównania??”, ” powtarzasz się Sebastian”, „za szybko przechodzisz od wątku do wątku”, „nie wytłumaczyłeś tego dobrze”, i tak dalej.
Cierpliwie to wszystko znosił, ale w pewnym momencie powiedział: „Ania napisałem tą książkę dla ciebie. Nie myślałem o stylistyce i gramatyce. Pisałem o uczuciach.”
Wtedy po prostu zaczęłam czytać. Oddałam się fabule i z każdym rozdziałem wciągałam się coraz bardziej. Zrozumiałam też, że Sebastian właśnie taki styl pisania ma. On lubi porównania, jak coś jest dla niego ważne to powtarza to kilka razy, nie tłumaczy wszystkiego od podstaw, bo uważa czytelnika za inteligentnego i wie, że ten zrozumie co autor ma na myśli. Nie chce też narzucać swojego tła. Daje czytelnikowi rozwinąć skrzydła i budować własne wyobrażenie. Moim błędem było porównywanie go do innych autorów, których książki czytam.
Jednych lubię bardziej innych mniej. Wiem też, że i Sebastian znajdzie swoich zwolenników i przeciwników. Dobrze. Niech płynie konstruktywna krytyka i mobilizujące pochwały.
Ja obserwuje już trwającą przemiane autora. Do procesu powstawania drugiej części byłam już dopuszczona. Sebastian podrzucał mi napisane rozdzialy. Z czasem moich uwag co do treści i stylu było coraz mnieǰ. Żeby nie było- nie jestem żadnym znawcą tematu. Moje sugestie były tylko i wyłącznie od strony przeciętnego czytelnika. Ma się po prostu dobrze czytać i tym się kierowałam. Mój wniosek jest jeden. Pisząc drugą część Sebastian przeskoczył kilka leveli wyżeǰ.
Jestem z Ciebie Mój Drogi ogromnie dumna. Nieważne jak Twoja pisarska przygoda się skończy. Zawsze jestem przy Tobie.